ویژگی های اصلی و ترکیب شیمیایی پودرهای آلیاژی مبتنی بر کبالت
پودرهای آلیاژی مبتنی بر کبالت که اغلب با نام تجاری Stellite در زمینههای مختلف صنعتی از آن یاد میشود، مواد پیچیدهای هستند که برای محیطهایی طراحی شدهاند که دوام بسیار بالایی دارند. ماتریس اولیه از کبالت تشکیل شده است که ساختار کریستالی پایداری را حتی در دماهای بالا فراهم می کند. برای افزایش عملکرد، این پودرها به طور دقیق با کروم برای مقاومت در برابر اکسیداسیون و خوردگی و تنگستن یا مولیبدن برای تسهیل تقویت محلول جامد آلیاژ می شوند. وجود کربن در پودر بسیار مهم است، زیرا با عناصر آلیاژی واکنش می دهد تا کاربیدهای سخت را تشکیل دهد که منبع اصلی مقاومت در برابر سایش استثنایی مواد هستند.
کیفیت مورفولوژیکی پودر برای تکنیک های ساخت مدرن ضروری است. پودرهای مبتنی بر کبالت با کیفیت بالا معمولاً از طریق اتمیزه کردن گاز تولید می شوند و در نتیجه ذرات کروی شکل می گیرند که جریان پذیری عالی و چگالی بسته بندی بالا را تضمین می کنند. این دقت در توزیع اندازه ذرات - که اغلب به محدوده هایی مانند 15-45μm برای همجوشی بستر لیزری یا 50-150μm برای جوشکاری قوس منتقل شده با پلاسما طبقه بندی می شود - به طور مستقیم بر چگالی و یکپارچگی مکانیکی قطعه نهایی تأثیر می گذارد.
تجزیه و تحلیل مقایسه ای نمرات آلیاژ کبالت معمولی
کاربردهای صنعتی مختلف به تعادل خاصی از چقرمگی، سختی و مقاومت در برابر خوردگی نیاز دارند. پودرهای آلیاژی مبتنی بر کبالت به طور کلی بر اساس اعداد درجه آنها دسته بندی می شوند که هر کدام برای محیط های استرس خاصی طراحی شده اند. درک این تفاوت های ظریف برای انتخاب مواد در طراحی مهندسی حیاتی است.
| درجه آلیاژ | ویژگی های کلیدی | کاربرد اولیه |
| Cobalt 6 (Stellite 6) | مقاومت در برابر سایش و ضربه متعادل | صندلی سوپاپ، شفت پمپ |
| کبالت 12 | تنگستن بالاتر برای مقاومت در برابر سایش بهتر | اره دندان، لبه های برش |
| کبالت 21 | مقاومت در برابر شوک حرارتی و خوردگی عالی | اجزای توربین گاز |
کاربردهای ساخت پیشرفته: از پرینت سه بعدی تا هاردفیسینگ
ساخت افزودنی و روکش لیزری
در حوزه چاپ سه بعدی، پودرهای آلیاژی مبتنی بر کبالت استاندارد طلایی برای ایجاد هندسه های پیچیده ای هستند که باید در محیط های پر استرس مقاومت کنند. ذوب لیزری انتخابی (SLM) و رسوب مستقیم انرژی (DED) از این پودرها برای ساختن قطعات لایه به لایه استفاده میکنند که در نتیجه یک ریزساختار ریز دانه ایجاد میشود که اغلب از همتایان ریختهگری سنتی بهتر عمل میکند. روکش لیزری، زیرمجموعه ای از این فرآیندها، از پودر برای اعمال یک پوشش محافظ بر روی فلزات پایه ارزان تر استفاده می کند و عمر مفید تجهیزات صنعتی را با کسری از هزینه یک قطعه آلیاژی جامد به شدت افزایش می دهد.
سمپاشی حرارتی و مهندسی سطح
پودرهای آلیاژ کبالت اغلب در پاشش سوخت اکسیژن با سرعت بالا (HVOF) استفاده می شود. در این فرآیند، پودر گرم شده و با سرعت مافوق صوت به سمت یک بستر شتاب میگیرد. پوشش حاصل فوقالعاده متراکم است و مانعی غیرقابل نفوذ در برابر کاویتاسیون، سایش فرسایشی و اکسیداسیون در دمای بالا ایجاد میکند. این امر به ویژه در صنعت نفت و گاز برای قطعاتی مانند مته ها و روتورهای گل بسیار مهم است.
مزایای فنی در محیط های شدید
استفاده از پودر آلیاژی مبتنی بر کبالت چندین مزیت غیرقابل مذاکره برای صنایع سنگین ارائه می دهد. این مزایا از تعامل منحصر به فرد بین ماتریس کبالت و کاربیدهای پراکنده ناشی می شود.
- استحکام در دمای بالا: برخلاف بسیاری از آلیاژهای مبتنی بر آهن، آلیاژهای کبالت سختی و یکپارچگی ساختاری خود را در دمای بیش از 600 درجه سانتیگراد (1112 درجه فارنهایت) حفظ می کنند.
- مقاومت در برابر ضربه زدن: ضریب اصطکاک پایین ذاتی این آلیاژها حتی در شرایط بدون روغن کاری از گیر کردن فلز به فلز جلوگیری می کند.
- زیست سازگاری: درجات خاصی از پودرهای کبالت کروم به دلیل مقاومت در برابر مایعات بدن و خواص سایش عالی در داخل مفاصل در ایمپلنت های پزشکی استفاده می شود.
- خواص مغناطیسی: پایه کبالت ویژگی های مغناطیسی خاصی را ارائه می دهد که می تواند در تجهیزات تخصصی سنجش الکترونیکی و هوافضا مورد استفاده قرار گیرد.
بهینه سازی پارامترهای پردازش برای نتایج برتر
برای دستیابی به بهترین نتایج هنگام کار با پودرهای آلیاژی مبتنی بر کبالت، اپراتورها باید تجهیزات خود را به دقت کالیبره کنند. در فرآیندهای مبتنی بر لیزر، چگالی انرژی باید متعادل باشد تا از ذوب کامل پودر بدون ایجاد تبخیر بیش از حد عناصر آلیاژی سبکتر اطمینان حاصل شود. پیش گرم کردن بستر اغلب برای کاهش سرعت خنک شدن توصیه می شود که خطر ترک خوردگی میکرو را به دلیل تنش حرارتی به حداقل می رساند. علاوه بر این، حفظ یک محیط گاز خشک و بی اثر (مانند آرگون) در طول پردازش برای جلوگیری از برداشت اکسیژن ضروری است که می تواند خواص مکانیکی لایه نهایی را کاهش دهد.













